لطفا از تمام مطالب دیدن فرمایید.
رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشورهی ما بود، دل آرام جهان شد
در اوّل آسایشمان سقف فرو ریخت
هنگام ثمر دادنمان بود خزان شد
زخمی به گل کهنهی ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم، دهان شد
آنگاه همان زخم، همان کورهی کوچک،
شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد
با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چهها کرد و چنان شد
ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد
جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت
گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد
یک عمر به سودای لبش سوختم و آه
روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد
یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر
رفت و همه ی دلخوشیام یک چمدان شد
#حامد_عسکری
تاريخ : دوشنبه چهارم اسفند ۱۴۰۴ | 13:22 | نویسنده : میلاد |
پست آخر!!!! گیسو پریشان کن مرا بخوان خدا خیر کند آخر شب را تـو به چشمم شکــری عالم ، همه عشق است به رنگِ گل سرخ مرا با خودت یکی کن قهوه دارد چشمهایت چشمهایت را مراقب باش عاشق ِروی توام اگه باروون بزنه دلم را می خری یا نه؟ عطر گیسوی تو سرزمین عشق تو موج عشق عشق آمد دوستت دارد خدا گفتی که می بوسم تو را، حرف هم بزن عشق مسری است سایت اسلاید اسکین طراح قالب وبلاگ حرفه ای با امکانات عالی
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
